In a matter if time

The muddle inside my head,
I’m drowning in regret.
I lost myself,in the whirl of fate

Time turned flesh to bone,memories carved into stone.
Teared us apart in a matter of time,made our souls flatter into ryme.

Forever shall stay ,forever will be.
One day we shall meet ,when another twilight forsee….



I let myself fall apart alone in the dark,

The sadness whining inside my eyes,

Screams unheard and burns unhealed .

Letting myself buried in the deep dungeons of silence

Drinking the poison, slowly killing me but yet so sweet

Slowly touching the scars of my soul ,lifting the veils of reality.

It’s getting colder ,so is my heart.

The sky is getting darker ,so are my thoughts

May i sit in the rain?

Maybe I can drown in ,something else than my thoughts

Can you hear my steps?

Running away,from grief

Can you hear me?

Embracing pain ,letting my screams unheard

Can you see me?

Letting myself gone,living as one that I never knew

Walking away to save myself

Trying to find the parts of me,I left hidden between the pages of a story long forgotten

Letting myself lost in a whirl of memories,

Slowly fading away,yet so beautiful.


The Last Prayer

O great Odin,
Bestow me with the mercy and power of thee
Never shall I lower my eyes before any summons of foe,
Never shall i fear ,nor tremble with regret in my heart for losing my battle against my decievers,
while entering the halls of the great odin.
I shall not enter the halls of Valhalla, with a glimpse of fear in me,
I shall fight my battle ,till the last sun drowns in the ashes of my fury

I shall return to thee,
Lo ,they do call to me,they bid me take my place in the halls if Valhalla where the brave may rest forever,where my soul will rest at the arms of thee.



अधूरी जो रह गयी वो ख्वाहिशे हमारी, मिटा ना सकी ये दिल से पूरी.

धोखा देने की कोशिश की खूद को,मगर नज़रे  छुपा ना सके, यह दर्द हमारी|

यादों की दरिया में डूब गए हम, मगर खुद को ना ढूंढ सके|

जुदा हो गये हम, किसी खातिर |मगर भूल ना सकी  ये चाह हमारी|


‘Unmisted by love or dislike’

Now i am a lake a woman bends over me, searching my reaches dor what she really is then she turns to those liars, the candles or the moon.

I see her back and reflect it faithfully. She rewards me back with tears and agitation of hands. I am important to her. She comes and goes. It is her face that replaces the darkness. In me, she had drowned a young girl, and in me an old woman.

Rises toward her day after day like terrible fish.

An excerpt from the poem Mirror by Silvya Plath

എന്റെ ബാല്യം

Literature is a textually transmitted disease normally contracted in childhood.

ഓർമ്മതൻ പുസ്തകത്താളിൽ മറഞ്ഞൊരാ മധുരമാമോർമ്മയാണെന്റെ ബാല്യം. ചെമ്പനീർ പൂവുപോൽ സൗരഭ്യമെഴുന്നതും , മാമ്പഴച്ചാറുപോൽ മധുരം കിനിഞ്ഞതും. ദുഖമാം കാർമേഘം തെല്ലൊന്നലട്ടാത്ത മധുരമാമോർമ്മയാണെന്റെ ബാല്യം. ഞാനെന്ന ജീവന്റെ കാവലാളായൊരെൻ അമ്മതൻ വാത്സല്യം കുളിർമഴയായന്നേ അണച്ചതും, അച്ഛനാം കരുതൽതൻ കൈകൾ പിടിച്ചൊരെൻ ആദ്യചുവടുകൾ മണ്ണിൽ പതിച്ചതും, അക്ഷരജാലങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് സൗഹൃത്തിൻ മധുരമാം ഓർമ്മകൾ നെയ്തതും. കാലമേ നീ കടന്നു പോയൊരാ വഴികളിൽ-മായ്ക്കുന്നു മറക്കുന്നു നീ പലയോർമ്മകൾ. എങ്കിലുമൊന്നോർക്ക നീ മായില്ല മറയില്ല എന്മനദാരിലെൻ മധുരമാമോർമ്മയായോരെൻറെ ബാല്യം.

എന്റെ ബാല്യം
Create your website with
Get started