Two Non-lovers

Rose and Rain, Holding beauty and pain. When strong wind hits, Tearing softness to bits. The sky more blue, Darkness blocking the view. Will you hold me? On our spot by the sea. Remembering the green grass, And the long journey of our hearts. Secret sky hiding under the veil, The two lovers and their […]

Two Non-lovers

तक़दीर

अधूरी जो रह गयी वो ख्वाहिशे हमारी, मिटा ना सकी ये दिल से पूरी.


धोखा देने की कोशिश की खूद को,मगर नज़रे  छुपा ना सके, यह दर्द हमारी|

यादों की दरिया में डूब गए हम, मगर खुद को ना ढूंढ सके|

जुदा हो गये हम, किसी खातिर |मगर भूल ना सकी  ये चाह हमारी|

-Nandana

‘Unmisted by love or dislike’

Now i am a lake a woman bends over me, searching my reaches dor what she really is then she turns to those liars, the candles or the moon.

I see her back and reflect it faithfully. She rewards me back with tears and agitation of hands. I am important to her. She comes and goes. It is her face that replaces the darkness. In me, she had drowned a young girl, and in me an old woman.

Rises toward her day after day like terrible fish.

An excerpt from the poem Mirror by Silvya Plath

എന്റെ ബാല്യം

Literature is a textually transmitted disease normally contracted in childhood.

ഓർമ്മതൻ പുസ്തകത്താളിൽ മറഞ്ഞൊരാ മധുരമാമോർമ്മയാണെന്റെ ബാല്യം. ചെമ്പനീർ പൂവുപോൽ സൗരഭ്യമെഴുന്നതും , മാമ്പഴച്ചാറുപോൽ മധുരം കിനിഞ്ഞതും. ദുഖമാം കാർമേഘം തെല്ലൊന്നലട്ടാത്ത മധുരമാമോർമ്മയാണെന്റെ ബാല്യം. ഞാനെന്ന ജീവന്റെ കാവലാളായൊരെൻ അമ്മതൻ വാത്സല്യം കുളിർമഴയായന്നേ അണച്ചതും, അച്ഛനാം കരുതൽതൻ കൈകൾ പിടിച്ചൊരെൻ ആദ്യചുവടുകൾ മണ്ണിൽ പതിച്ചതും, അക്ഷരജാലങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് സൗഹൃത്തിൻ മധുരമാം ഓർമ്മകൾ നെയ്തതും. കാലമേ നീ കടന്നു പോയൊരാ വഴികളിൽ-മായ്ക്കുന്നു മറക്കുന്നു നീ പലയോർമ്മകൾ. എങ്കിലുമൊന്നോർക്ക നീ മായില്ല മറയില്ല എന്മനദാരിലെൻ മധുരമാമോർമ്മയായോരെൻറെ ബാല്യം.

എന്റെ ബാല്യം

तन्हापन की प्रेमिका

एक लड़की थी जो दूसरे के सपने में रहती थी, जिनकी आँखें काले बादलों की तरह थीं|

जब भी उसने अपनी पलकें खोलीं तो उसमें आंसू की बूंदें थीं जो उसकी आंखों से होकर बहती थीं, जैसे वे धाराएँ जो समुद्र में विलीन हो जाना चाहती हैं।

उसकी खामोशी दुनिया की सबसे खूबसूरत शायरी की तरह थी|

यहां तक कि जब वह चला गया तो पृथ्वी फूल गई ,नदियाँ फूलों से भर जाती, यहां तक कि हवा भी चमेली की खुशबू से भर जाती |

वह रात में जागती है, फिर वह दूसरों के सपनों को जगाती हैं|

खामोशियां की सहेली रात और चमेलीयोन सा शुगंधिथ हावा के साथ सो गया हुआ आँखों को जगाकर सपने दिखाती|

और माथे को चूम कर बालों के जरिये चुपके से निकल पड़ेगी|

മഴ

പറയാൻ മറന്ന വാക്കുകളായും,ചില നഷ്ടബോധങ്ങളുടെ ഓർമപ്പെടുത്തലായും, ഒടുവിൽ എന്നിലേക്ക് നീ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ,

നിനക്കേകുവാൻ കാലമെനിക്കേകിയ ദുഖത്തിന്നവശേഷിപ്പായൊരെൻ നെടുവീർപ്പുമാത്രം…

എൻ. എസ്

Create your website at WordPress.com
Get started